Ik had een droom. Via een gouden koord uit de hemel kwam ik naar de aarde.
Daar stond ik dan. Mijn lijf voelde zo groot als dat van een reuzin en ik stond met kolossale voeten op de aarde. Door de hurken gezakt, ontving ik mijn eerstgeboren kind met beide handen uit de poort van mijn lichaam.
Ik hield haar omhoog, gelukzalig glimlachend, en zei tegen haar: ‘welkom op de wereld’.
Terwijl ik dit droomde, was ik mij bewust van de droom en het ontroerde me diep. Mede omdat de geboorte van mijn eerste kind (geboren met keizersnede) geheel anders was gelopen.
De droom ging verder. Opnieuw zat ik gehurkt en ik voelde door mijn buik een enorm warme stroom. Mijn handen haalden opnieuw ‘iets’ uit mijn bekkenbodem. Verwonderd aanschouwde ik wat eruit kwam: het was een boek.
Het boek dat ik heb geschreven over bewust zwanger zijn en bevallen.
Het werd lachend ontvangen door zwangere vrouwen in alle kleuren, soorten en maten.
De droom deed me beseffen dat eigenlijk elke vorm van creatie als het ware ‘geboren’ wordt. Het begint met een zaadje van potentie in ons bewustzijn.
Het ontkiemt en groeit. Tenminste, als de omstandigheden toereikend zijn om tot leven te komen. Totdat het op een dag klaar is om geboren te worden. In de aardse wereld te zijn.
Hoe bijzonder, te mogen aanschouwen dat je lijf als een poort fungeert, waardoor creatie tot leven kan komen.
Mijn diepe dankbaarheid gaat uit naar mijn dochters Noa en Indy.
Dankzij hun heb ik mogen ervaren hoe het is om zwanger te zijn, een kind te mogen ontvangen. Moeder te mogen zijn. Wat een avontuur.